Ruben:
model, knap, succesvol. Milan: intelligent, onzeker, gevoelig. Ze
brengen een nacht met elkaar door, maar beleven die allebei anders.
Terwijl Ruben zijn weg vervolgt naar internationale roem, stort Milans
wereld in. Jaren later gaat Milan de confrontatie met Ruben aan en
worden de levens van beide jonge mannen beheerst door #metoo, advocaten
en sociale media.
Wat is er werkelijk gebeurd? Wie is de dader en wie is het slachtoffer? En is de wereld wel zo zwart-wit?
In
De dubbele waarheid zijn de twee kanten van het boek ook de twee kanten
van het verhaal. Milan en Ruben vertellen ieder hun eigen versie. Het
maakt niet uit welk perspectief het eerst gelezen wordt. Of misschien
ook wel...
Welkom in onze Regenboogbib
Draakplaats 1/Verdieping 1 - 2018 Antwerpen
www.regenboogbib.be
open op zondag tussen 14u00 en 16u30
donderdag 4 november 2021
Leesclub 'De Dubbele Waarheid' zondag 21 november om 13u30 in zaal Yasmine, Draakplaats 2
maandag 13 september 2021
'And the Band Played On' van Randy Shilts
Er was een ander gevreesd virus in de jaren tachtig…1
Terug naar dat prachtige boek van reporter Shilts. Hij beschrijft de eerste jaren (1980 tot 1987) van de aidsepidemie voornamelijk in de States en dit haast dag per dag. Het was een lange zoektocht naar de oorzaak van de ziekte omdat het hoofdzakelijk over die ‘vuile homo’s’ ging en er bijgevolg weinig geld was voor onderzoek. In de pers was er ook weinig aandacht voor. Met de dood van filmster Rock Hudson veranderde dat plots maar dan was het al 1987.
In de beginjaren van de epidemie waren er heftige discussies over het al dan niet sluiten van de ‘baths’ (de sauna’s). Hadden gays niet pas wat vrijheid verworven? Ook over het testen van bloeddonoren (privacy en verzekering) ontstond ellenlang gepalaver al duikten de eerste hemofiliepatiënten met symptomen in 1982 op. Een ander punt van onenigheid rees over de vraag wie het aidsvirus ontdekt had. Was het dr. Gallo uit de States (retrovirusspecialist) of Prof. Montagnier van het Parijse Pasteurinstituut? Uiteindelijk moesten de presidenten Reagan en Jacques Chirac de zaak in 1987 beslechten en het ‘co-ontdekkerschap’ aan beide wetenschappers toekennen.
Aids had ondanks alles ook zijn positieve kanten. De gay-community organiseerde hulp in allerlei vormen2. Verzoening was een meer gewoon scenario voor mensen met aids en hun families dan verlating. Het recht van de patiënten en niet van het ziekenhuis te bepalen wie tot hun familie behoort….
Ik vind een eerste info-avond over dit thema in GOC -het toenmalig “Roze Huis”- terug op 22 augustus 1984. Ondertussen telden de States reeds duizenden besmetten en honderden sterfgevallen (er was geen behandeling).
Dit boek bevindt zich in onze holebibib onder de hoofding ‘Geschiedenis’.
Alex Scheirs, september 2021.
1 SHILTS Randy, And the Band played on. Politics, people and the AIDS epidemic. St.-Martin’s Press, New york 1987 ISBN 0-312-00994-1. Shilts is ook de auteur van ‘The Life and Times of Harvey Milk. The Mayor of Castro Street.’ (1982)
2 Ook in Vlaanderen, denken we maar aan het ‘buddyproject’, de aidstelefoon (1985) …
maandag 6 september 2021
maandag 30 augustus 2021
Lezen tegen de keer - Homo- en lesbische erotiek in de literatuur vroeger en nu.
Niet alleen de beschikbaarheid van ‘homo’- en ‘lesbische’ literatuur is in nog geen 30 jaar enorm toegenomen, misschien nog wel belangrijker is dat de teneur van die literatuur sterk veranderd is.
In de meeste oudere romans, toneelstukken en films loopt het slecht af met homoseksuele en lesbische personages. Homoseksualiteit lijkt in die werken onlosmakelijk verbonden met een gewelddadige dood door moord, zelfmoord of een ongeluk. Voor het zover is heeft het leven de betreffende homo of lesbienne ook niet veel zonneschijn gebracht. Psychische verwarring, identiteitscrises, schuld- en schaamtegevoelens en ongelukkige liefdes markeren zijn of haar levenspad. Met zulke helden hadden publieke opinie en overheden niet zoveel moeite.
Anders was het met die literatuur waarin homoseksualiteit wordt voorgesteld als een reële bestaansmogelijkheid. Critici beschouwden een neutraal en genuanceerd beeld van homoseksualiteit al gauw als een gevaarlijke idealisering van de gelijkgeslachtelijke liefde. Lezers moesten beschermd worden tegen de verleiding die uit kon gaan van zulke literatuur.
Als 15-jarige drong ik, met smoesjes over bedlegerige familieleden, voortijdig door tot de volwassenenafdeling van de R.K. Leeszaal in mijn geboortestad Tilburg. De woelige jaren zestig waren al ruimschoots aan de gang, maar daarvan was in de bibliotheekcollectie nog weinig merkbaar. Ik zocht naar romans die handelden over bijzondere vriendschap tussen twee jongens of twee mannen. Er was geen sprake van dat ik de bibliothecaresse zou vragen naar romans over ‘homofilie’, een woord dat me toen trouwens nog niets zei. Als ik het al gedurfd had, was ik zeker met lege handen en een rood hoofd naar huis gestuurd. Ik moest mijn eigen intuïtie volgen en afgaan op boektitels en de vaak cryptische drie-zinnen-samenvatting voorin het boek opgesteld door de lectuurdienst. Woorden als ‘vriend’ ‘vriendschap’, ‘bijzonder’, ‘anders’, en ‘masker’ kregen een signaalfunctie. Meestal ving ik bot, maar een enkele keer trof ik literatuur die iets te maken had met mijn eigen gevoelens voor seksegenoten.
Als ik nu in mijn huidige woonplaats in het computerbestand van de openbare bibliotheek zoek naar romans met het thema ‘homoseksualiteit’ krijg ik een lijst van ruim 300 titels. En het gaat dan vrijwel alleen om romans en verhalenbundels die de laatste tien jaar verschenen zijn. Van Louis Couperus, André Gide, Anna Blaman, Andreas Burnier, Gerard Reve en andere ‘klassieken’ vermeldt de computer slechts een enkele titel.
Lees het volledige artikel op DBNL Digitale Bibliotheek der Nederlandse Letteren
https://www.dbnl.org/tekst/_tsj001199501_01/_tsj001199501_01_0048.php?fbclid=IwAR0VBaRvY0YEi7Rtcy9NJ6KSGrvtz5PhDqYPWLibOj8DP_Ep6S3Ps7nXH60
Dit weekend is het Leesclub van Het Roze Huis.






